Present (presente)
| yo | desairo |
| tú | desairas |
| él/ella | desaira |
| nosotros | desairamos |
| vosotros | desairáis |
| ellos/ellas | desairan |
to snub; to slight; to offend
A formal verb meaning to snub or slight someone — desairar una invitación, sintió que la desairaron en la reunión. It describes a deliberate, often subtle act of disrespect or rejection, common in more literary or formal writing about social slights.
Treating desairar as a casual synonym for ignorar ("to ignore") — desairar implies a more pointed, deliberate social slight, not just failing to notice someone.
| yo | desairo |
| tú | desairas |
| él/ella | desaira |
| nosotros | desairamos |
| vosotros | desairáis |
| ellos/ellas | desairan |
| yo | desairaba |
| tú | desairabas |
| él/ella | desairaba |
| nosotros | desairábamos |
| vosotros | desairabais |
| ellos/ellas | desairaban |
| yo | desairé |
| tú | desairaste |
| él/ella | desairó |
| nosotros | desairamos |
| vosotros | desairasteis |
| ellos/ellas | desairaron |
| yo | desairaré |
| tú | desairarás |
| él/ella | desairará |
| nosotros | desairaremos |
| vosotros | desairaréis |
| ellos/ellas | desairarán |
| yo | desairaría |
| tú | desairarías |
| él/ella | desairaría |
| nosotros | desairaríamos |
| vosotros | desairaríais |
| ellos/ellas | desairarían |
| yo | desaire |
| tú | desaires |
| él/ella | desaire |
| nosotros | desairemos |
| vosotros | desairéis |
| ellos/ellas | desairen |
| yo | desairara |
| tú | desairaras |
| él/ella | desairara |
| nosotros | desairáramos |
| vosotros | desairarais |
| ellos/ellas | desairaran |
| tú | desaira |
| nosotros | desairemos |
| vosotros | desairad |
| yo | he desairado |
| tú | has desairado |
| él/ella | ha desairado |
| nosotros | hemos desairado |
| vosotros | habéis desairado |
| ellos/ellas | han desairado |
| yo | había desairado |
| tú | habías desairado |
| él/ella | había desairado |
| nosotros | habíamos desairado |
| vosotros | habíais desairado |
| ellos/ellas | habían desairado |
| yo | hube desairado |
| tú | hubiste desairado |
| él/ella | hubo desairado |
| nosotros | hubimos desairado |
| vosotros | hubisteis desairado |
| ellos/ellas | hubieron desairado |
| yo | habré desairado |
| tú | habrás desairado |
| él/ella | habrá desairado |
| nosotros | habremos desairado |
| vosotros | habréis desairado |
| ellos/ellas | habrán desairado |
| yo | habría desairado |
| tú | habrías desairado |
| él/ella | habría desairado |
| nosotros | habríamos desairado |
| vosotros | habríais desairado |
| ellos/ellas | habrían desairado |
| yo | haya desairado |
| tú | hayas desairado |
| él/ella | haya desairado |
| nosotros | hayamos desairado |
| vosotros | hayáis desairado |
| ellos/ellas | hayan desairado |
| yo | hubiera desairado |
| tú | hubieras desairado |
| él/ella | hubiera desairado |
| nosotros | hubiéramos desairado |
| vosotros | hubierais desairado |
| ellos/ellas | hubieran desairado |
| desairando |
| desairado |
| desairar |
Want to practice? Try a conjugation exercise.
"desairar" means "to snub; to slight; to offend".
The present (presente) of "desairar" is: yo desairo, tú desairas, él/ella desaira, nosotros desairamos, vosotros desairáis, ellos/ellas desairan.
The pretérito perfecto compuesto of "desairar" is: yo he desairado, tú has desairado, él/ella ha desairado, nosotros hemos desairado, vosotros habéis desairado, ellos/ellas han desairado.
The imperative (imperativo) of "desairar" is: tú desaira, nosotros desairemos, vosotros desairad.